Hoe mijn Dom/sub-relatie mij hielp trauma te overwinnen

Verkoper Dom/sub Perspectief van de Verkoper

---

Kleine ruimte, kleine dingen

Laten we beginnen bij toen ik mijn man ontmoette, mijn wereld, mijn Heer.

Ik begon met een nieuwe baan in een fabriek. Mijn tweede dag was toen ik hem zag. Toen ik hem voor het eerst zag, wist ik dat hij de ware was. Ik was overweldigd door een gevoel dat ik nog nooit eerder had ervaren, maar ik wilde erachter komen. Dus zat ik achter hem aan. Ik deed zoveel dwaaze dingen om zijn aandacht te krijgen. Ik liep met opzet langs. Bukte precies goed om dingen op te pakken wanneer hij keek. Ik deed alles wat ik kon bedenken om hem naar me te laten kijken. Ik voelde me zo gek dat ik zo hard probeerde, maar ik moest gewoon een gesprek met hem hebben, hem leren kennen, zien waar hij voor stond, wat hem als persoon maakte, gewoon alles en nog wat.

Na een tijd begonnen we dichter naar elkaar te groeien en ging het geweldig! Ik was verliefd, alles viel op zijn plaats, en ik was ongelofelijk gelukkig. Ik kon me geen tijd heugen dat ik zo gelukkig was geweest… en toen raakte ik in paniek.

Is dit echt? Kan dit waar zijn? Ik dacht dat dit alleen in sprookjes bestond? Maak ik een fout? Dit moet nep zijn…

Er ging zoveel door mijn hoofd dat ik bang werd. Van wat ik uit eerdere ervaringen over relaties wist, is dit niet hoe ze verlopen, er gaat altijd iets mis.

Als we zes jaar vooruitspringen zijn we nog steeds samen en worden we elke dag sterker.

Mijn kleine ruimte

Laten we het nu hebben over mijn kleine ruimte. Ik heb hele hoge angstgevoelens, depressie, ADHD en trauma. Van perfect moeten zijn in mijn kindertijd tot het misbruikt worden als volwassene, had ik veel vreselijke gewoontes opgedaan.

“Het spijt me”

“Het is mijn schuld”

“Ik had beter moeten doen”

“Meisjes zoals ik zullen nooit mooi zijn”

“Ik praatte te veel, volgende keer praat ik minder”

“Ik was niet goed genoeg, ik zal harder proberen”

Deze lijst kan letterlijk eindeloos doorgaan.

Ik heb lang geworsteld met deze dingen en ik doe dat nog steeds.

Mijn man en ik kwamen in een Dom/sub-relatie terecht en we hebben nog nooit zoveel gesproken als nu leek het wel. Alle problemen die we hadden kwamen naar buiten, waarom we de dingen doen die we doen werd besproken, we ontdekten dat veel van ons gedrag te wijten was aan trauma en zo… en ik... ik was de ergste...

Ik vond toen het "kleine leven", de leeftijdsregressie.

DIT HEEFT MIJ VOOR HET LEVEN VERANDERD.

Zintuiglijke overbelasting? Dat is oké, ik zal me verstoppen in mijn kleine ruimte, ademen en kalmeren.

Voel je je verdrietig en wil je gewoon schreeuwen? Dan gaan we zitten, hij borstelt mijn haar, en als ik klaar ben leg ik uit waarom, als er een waarom is.

Ik ben verdrietig? We zoeken het uit, of het nu gewoon mijn depressie of bipolaire stoornis is, hij zal me wiegen, me iets geven om in te kleuren en me helpen het te verwerken.

Sociale angst? Geen zorgen, Heer heeft me en weet hoe hij me moet helpen en hij zal voor mij zorgen.

Er zijn zoveel keren, en ik bedoel veel, waarop ik in mijn kleine ruimte zit en kleur, fruit snacks eet, op mijn fopspeen zuig, met mijn knuffels speel en verschillende andere dingen doe.

Mijn Heer kent mijn behoeften en weet hoe hij mij kan helpen, hoe hij voor mij kan zorgen en mij kan troosten.

Dus nu, in plaats van volledig explosief te zijn en mezelf te isoleren... heb ik hulp. Ik heb ergens waar ik naartoe kan om alle volwassen keuzes achter te laten en gewoon alle problemen te vergeten. Ik kan mijn hersenen laten ademen en ontspannen en beter communiceren met mijn Heer.

Straffen gebruiken om traumareacties opnieuw te trainen

Mijn straffen. Oh, ik krijg die zeker. Alleen omdat ik een "little" ben, weet je, de zachte en lieve kleine dingen, we hebben nog steeds straffen. Maar het is niet wat je denkt.

Afhankelijk van wat er is gedaan, hangt de straf af. De straf moet in verhouding staan tot het vergrijp. Als het een klein vergrijp is, krijgt het een kleine straf. Als het een grote is, krijgt het een grote. Bijvoorbeeld, het ergste wat ik mogelijk kan doen is mezelf kleineren, slechte dingen over mezelf zeggen, mezelf belittelen. Deze vereist de ergste straffen.

Houdt in gedachten, al deze straffen zijn met toestemming. We hebben beide samen gezeten, onze lijst samengesteld, de regels en straffen besproken, en we hebben met alles ingestemd. De straffen zijn er om mij te verbeteren en dit is iets wat ik weet. Ik vind het op het moment van de straf misschien niet leuk, maar het is iets waar ik mee heb ingestemd. Het is om mijzelf beter te maken, van mezelf te houden, mijn brein te trainen om uit alle traumareacties te komen enzovoorts.

Laten we het hebben over de kinky kant van de dingen

Dus ik heb ADHD, mijn brein dwaalt af en rent weg en ik kan me niet concentreren en hier gaan we.. oeps. Dus als het op speeltijd in bed aankomt, is sensatiespel ENORM. Dit helpt mijn brein in de scène te houden. Mijn soort sensatiespel is pijn.

Nu wil ik niet bloeden, maar ik wil iets voelen, ik wil dat het prikt, ik wil een beetje pijn. Zweepjes, gewassen, hand, peddel, wasplay, enz. Je denkt nu waarschijnlijk... wacht eens even... je was misbruikt en geslagen? Waarom zou je dit leuk vinden? Het antwoord is toestemming. Ik wil me levend voelen, sensatie voelen, en mijn man, mijn Heer, ik heb alle vertrouwen in hem. Hij kent mijn grenzen, wat ik leuk vind, wat niet, ons afgesproken veiligheidswoord, al die dingen en het allerbelangrijkste, mijn vertrouwen.

Ook met mijn ADHD raak ik vaak verdwaald. Ik hou ervan om vijftien projecten te beginnen en er niet één af te maken. Hij helpt me met aanwijzingen en een startpunt. Hij zal me helpen één ding te kiezen om eerst te doen en dan gaan we verder. Als ik gefrustreerd of verdwaald raak, zal hij me helpen heroriënteren. En dit heeft zo veel geholpen in mijn dagelijkse functies. Ik kan taken beter voltooien en dingen gedaan krijgen, wat me ook meer tijd geeft om hem beter te dienen.

De andere kant van sensatiespel,

Oké - hier komt de vreemde, zijn jullie er klaar voor? Knuffels...

Jep... knuffels, kussens, dekens of doeken met verschillende texturen. Ik vind het leuk om, weet je, knuffels te wrijven en lief te hebben. Elke knuffel, kussen, deken heeft een andere textuur. Nogmaals, ik hou van sensaties. Elke een van deze creëert voor mij een andere sensatie.

Dit is een moeilijk punt voor mij om over te praten omdat ik soms denk dat het vreemd is, en er zijn momenten (vaak) waar ik het nog steeds probeer te verbergen voor mijn Heer. Ik ben niet gewend aan een leven waar als ik iets leuk vind, het oké is om het leuk te vinden. Als het niet de norm is, is het nog steeds oké om het leuk te vinden. Ik hou ervan om met mijn knuffels te "spelen", het is elke keer een andere ervaring.

Het is simpelweg een kwestie van textuur en sensatie voor mij. En ik vind mijn knuffels geruststellend. En als ik me er comfortabel bij voel en ontspannen kan zijn en van mezelf kan genieten, waarom dan niet? Sommige mensen houden van sokken, anderen van latex, ik hou van knuffels. Ik heb kussens en dekens geprobeerd en die zijn ook leuk. Het is een zachte, sensationele zaak voor mij.

En daarmee gezegd, we zijn niet in kinderspel/leeftijdsspel. Het is niet dat soort ding. Dit is meer een verzorger-kleine relatie. De kleine kant is een leeftijdsregressietherapie voor mij die mijn Heer mij helpt.

Deze relatie die we hebben werkt voor ons en heeft geweldige dingen voor ons gedaan. Communicatie staat bovenaan onze lijst van belangrijke zaken voor ons en dat heeft ons zo ver gebracht en het is prachtig.

Deze levensstijl is niet voor iedereen weggelegd. Soms kan het een moeilijke zijn. Ik heb instortingen, tegenslagen, complicaties en die worden anders behandeld dan hoe de meeste mensen ze op een reguliere basis behandelen. Voor ons werkt het, en we zijn er dol op.

Dit is mijn kleine verhaal over mijn kleine leven. Ik hoop dat jullie het leuk vonden en een geweldige rest van jullie dag hebben!

---

Meer van onze blog

---

Word vandaag nog GRATIS lid! Bekijk onze video