Hoe ik mijn seksualiteit heb heroverd na de diagnose van een chronische ziekte

Verkoper Motivationeel

---

Gastroparese (maagverlamming) is een zeldzame maagaandoening die slechts ongeveer 200.000 mensen per jaar treft. Dit kan lijken als een aanzienlijk aantal, maar slechts rond de 200.000 mensen van de miljarden mensen op de planeet worden getroffen en de meesten van hen zijn al vele jaren gediagnosticeerd.

Het is een chronische en pijnlijke aandoening die geen genezing kent en bijna geen medicatie die kan helpen. Deze aandoening kan op verschillende manieren worden veroorzaakt, zoals schade aan uw nervus vagus tijdens een operatie, diabetes type één en hyperthyreoïdie.

Het gaat gepaard met langzame spijsvertering die kan leiden tot ernstige ziekten en grote pijn en ongemak veroorzaakt voor het individu. De meeste mensen die getroffen zijn, hebben problemen met uitdroging en ondervoeding, en kunnen bezoars in hun maag vormen die bestaan uit compact onverteerd voedsel, dit kan zeer pijnlijk en oncomfortabel zijn.

Gediagnosticeerd worden met een chronische ziekte

Toen ik achttien was, werd ik helaas gediagnosticeerd met GP nadat ik een operatie onderging voor een hernia en zeer ernstige reflux. Tijdens de operatie beschadigde mijn dokter mijn nervus vagus en ik had geen idee dat deze operatie die mijn levenskwaliteit zou moeten verhogen, mij nu nog grotere problemen had veroorzaakt voor de rest van mijn leven.

Ik ben nu 23 jaar en zit 24/7 op een vloeibaar dieet. Ik kan geen vast voedsel eten omdat dat me extreem ziek kan maken en mij veel pijn kan bezorgen. Ik drink geen melk, geen brood, geen frisdrank, helemaal niets.

Na bijna vijf jaar te leven met deze aandoening zou je denken dat ik er nu wel aan gewend zou zijn, maar dat is verre van waar. Toen ik voor het eerst gediagnosticeerd werd, was ik al seksueel actief. Ik had al vele jaren een vriend en we waren gelukkig... totdat ik ziek werd.

Zich onaantrekkelijk voelen in mijn lichaam

Een tijdje na mijn operatie lag ik vaak in en uit het ziekenhuis en had ik elke dag pijn. Het laatste waar ik aan dacht was seks. Ik verloor gewicht en dan kwam ik het weer aan, proberend me comfortabel te voelen in mijn nieuwe lichaam. Ik had me nog nooit zo onaantrekkelijk of depressief gevoeld.

Mijn partner probeerde het te begrijpen maar seks was een groot deel van zijn liefdestaal. Ik kon die behoeften niet comfortabel vervullen in de fysieke of mentale staat waarin ik op dat moment was.

Sommige dagen dwong ik mezelf gewoon om door de pijn heen te gaan om hem gelukkig te maken, maar na nog een jaar van worstelen, gingen we definitief uit elkaar.

Ik vond mezelf alleen terug en worstelde nog steeds om mezelf te vinden. Sommige dagen waren goed, maar dan op andere dagen was ik zo opgeblazen dat ik niet kon bewegen en lag ik gewoon in bed te huilen. Dit ging een tijdje door totdat ik me realiseerde dat ik niet zo meer verder kon en wilde leven. Ik hervond mezelf.

Ik leerde welk voedsel wel en niet voor mij werkte. Ik begon met lopen en met trainen. Langzaam begon ik uit de verstikkende schulp te kruipen waar mijn diagnose mij in had geduwd. Hoewel ik nu meer woog dan ooit tevoren, begon ik te beseffen dat de enige mening die ertoe doet, mijn eigen mening was.

Ik ben meer dan mijn diagnose

Ik ben nog verre van comfortabel met mijn diagnose. Ik vertel het meestal aan niemand of breng het niet ter sprake omdat ik niet wil dat iemand mij als anders ziet.

Uiteindelijk kon ik me realiseren dat seks niet slecht is. Ik kan het comfortabel hebben en ik zou mezelf nooit hoeven te dwingen om iemand anders gelukkig te maken. Nu vind ik seks leuk, ik vind het leuk om me sexy te voelen en comfortabel in mijn eigen huid.

Al mijn littekens, intern en extern, zijn niet iets om naar te kijken en je voor te schamen. Ze zijn een teken van een voortdurende strijd die ik elke dag voer en win. Sommige dagen zijn meer een strijd dan andere, maar ik weet dat als ik door die slechte dagen heen kom, er ergens een goede dag achter de horizon ligt te wachten.

Ik weet nu dat het oké is om niet oké te zijn. Het is oké om ziek te zijn, het verandert wie ik ben en als het dat doet, zou ik graag denken dat het mij ten goede verandert.

Gastroparesis Bewustwordingsmaand

Augustus is gastroparesis bewustwordingsmaand en ik hoop dat door het schrijven van deze blog ik bewustzijn kan creëren voor deze niet zo bekende aandoening en hoop en troost kan bieden aan iedereen die mogelijk door dezelfde problemen heen gaat.

Zelfs als het geen GP is en je worstelt met een andere ziekte of aandoening, is er altijd hoop, zelfs als het niet zo voelt.

---

Meer van onze blog

---

Word vandaag nog GRATIS lid! Bekijk onze video